Verdoven is lekker

Voordat ik het in de gaten had, raakte mijn hand de bodem van de zak chips. Huh? Nou al op? De film was nog niet afgelopen, maar ik begon toch maar niet aan nog een zak. Nou was ik dit van te voren niet van plan. Het gebeurde gewoon. En het was lekker! Tenminste, op dat moment. Later niet meer. ‘Waarom doe ik dit nou?’ De leegte van de zak chips geeft het wel aardig weer hoe ik mij later voelde: ook leeg. Ik was er toch weer ingetrapt. Verdoven. Het is wel even lekker. Maar daarna blijf ik met een leeg gevoel zitten. Dan komt toch weer naar boven waar ik nou juist bij weg wilde blijven. Wat ik wilde verdoven.

Nou zijn er heftiger manieren van verdoven. Die ken ik ook: drinken, roken, drug gebruiken, allerlei andere verslavingen. Been there, done that. Gelukkig in de verleden tijd. Ze werken wel om te verdoven, maar de bijwerkingen zijn nogal schadelijk. Net als te veel eten en snoepen trouwens. Allemaal lekker, maar wel met een prijskaartje.

Tips werken niet. Laten we maar eerlijk zijn. Je kunt elkaar duizend tips geven wat je allemaal kunt doen om niet te verdoven. Om al die manieren van verdoven niet te doen. Ze werken niet. Weet je waarom niet? Omdat verdoven veel te lekker is! Het levert je gewoon veel te veel op. Daarom stop je er niet mee door wat tips te volgen. Ja, misschien 1 keer. Of eventjes. Maar op den duur ga je toch weer gewoon verdoven. Omdat het zo lekker is.

Weet je wat wél helpt? Ontdekken wat je bij jezelf aan het verdoven bent. Ont-dekken waar je het liefst bij weg wil blijven in jezelf. Iets wat je in jezelf niet kan handelen, iets wat je liever niet wil voelen. Dat kan natuurlijk van alles zijn. Verdriet bijvoorbeeld, of angst. Een leegte die achter is gebleven ná dat grote verlies. Of dat akelige gevoel dat als het erop aankomt, je helemaal niets waard blijkt te zijn. Om wat voor reden dan ook.

Wel eens een auto opgetild in je eentje? Lukte niet erg hé? Mij ook niet. Dit ont-dekken in jezelf kan ook zo’n klus zijn: te zwaar om in je eentje te doen. Daarom heb ik nog een manier die wél werkt. Doe dit niet in je eentje. Zoek iemand die je vertrouwt en waar jij je veilig bij voelt. Vertel je probleem en laat die ander bij dat gevoel van binnen waar jezelf het liefst bij weg blijft. Of zoek een coach of therapeut. Helpt veel beter dan in je eentje proberen.

Als christen zeg ik: Jezus toelaten. Dat is mijn gouden manier. Jezus vragen naar dat akelige gevoel te gaan of die leegte in jou, waar je zelf het liefst bij weg blijft. Samen met Jezus dit ont-dekken. Met vallen en opstaan.

Als je deze stapjes zet, wordt verdoven bijna vanzelf minder lekker. Omdat je dat niet meer nodig hebt. Probeer het maar uit! Als je denkt dat je anderen met deze blog kan helpen, deel hem! Bedankt! 

Het Kameleon Syndroom

Eerlijk gezegd weet ik niet of het een officiële aanduiding is van een ziektebeeld. Het Kameleon Syndroom. Zoals het syndroom van Cushing, Marfan of Turner. Maar ik weet wel dat dit syndroom in mijn leven zit verweven. Toen ik een jaar of 20 was zei iemand dat tegen mij: je lijkt wel een kameleon. Ik schrok ervan. Alsof ik een spiegel kreeg voorgehouden. Maar ik wist dat zij gelijk had.

Je kent dat bijzondere dier vast wel. Het typische van een kameleon is dat hij de kleuren van zijn huid kan aanpassen aan zijn omgeving. Daardoor krijgt hij een schutkleur en is hij moeilijker te zien voor anderen. Vooral voor zijn vijanden is dat wel reuze handig. Die schutkleur beschermt hem. Dat is een beetje de achtergrond bij het Kameleon Syndroom. Het is een manier van omgaan met jezelf en anderen, waarbij je steeds de ‘kleur’ aanneemt van je omgeving. Je past je gedrag en wat je zegt aan, zodat je niet opvalt, zodat je past bij de rest, zodat je ook geen risico loopt dat anderen kritiek op je hebben of je zelfs afwijzen. Want dan hoor je er niet meer bij. Dan word je niet meer geaccepteerd en gewaardeerd. En dat is nou net wat je graag wél wilt.

Ik had mij als kameleon al vroeg ontwikkeld. Bij mij was het vooral een kwestie van veiligheid. Als ik mij niet veilig voelde, dan paste ik mijn schutkleur aan. Dat werkte uitstekend. Totdat ik mij begon af te vragen wie ik nou echt ben? Want dat is de vraag bij een kameleon: welke kleur is nou zijn eigen kleur?

Ik stel mij in deze blog eigenlijk best wel kwetsbaar op. Is dat wel zo verstandig? Is dat wel veilig? Nou, misschien niet. Ik weet het niet. Maar ik doe het toch. Want ik ben zo in de jaren heel vaak mensen tegen gekomen met hetzelfde syndroom. Gisteren nog een psychologe, die mij vertelde dat zij zichzelf ervaarde als iemand met 2 persoonlijkheden, 2 gezichten. Met de vraag wie ben ik nou echt? Eén gezicht had zij ontwikkeld om zichzelf achter te verbergen. Uit angst om niet geaccepteerd te zullen worden.

Ik stel mij kwetsbaar op. Dat durf ik nu. Ik heb mijn ‘eigen kleur’ ontdekt. En met die kleur mag ik er helemaal zijn. Wat anderen ook van mij denken of vinden. Als je dit leest en het herkent bij jezelf en je bent daar niet oké mee, dan heb ik goed nieuws voor je. Er is een mogelijkheid dat je niet langer als kameleon door het leven hoeft te gaan. Een weg waarop je mag ontdekken wie je zelf bent en mag zijn. Dat geeft een berg rust jôh! Heerlijk gewoon.

Als je meer over die weg wil weten, dan wil je ik daar wel meer over vertellen. Of je daarin verder helpen op die weg, als coach (Link-Up-coaching.nl). Heb jij ook een weg gevonden weg uit dit syndroom? Dan wil ik graag van je horen hoe dat bij jou is gegaan!

Wie ben ik nou écht?

Herken je die vraag? Die komt natuurlijk niet uit de lucht vallen. Meestal gaat daar een ervaring met jezelf aan vooraf. Zo herken ik dat in ieder geval. Dat ik iets doe of zeg waar ik dan later van denk: ‘hoezo?’ Waarom doe ik dat überhaupt? Waarom reageerde ik nou zó? Dat wil ik helemaal niet. Zo ben ik niet. Of toch wel? Wie ben ik eigenlijk?

 

Die tegenstrijdigheid in jezelf kan zo verwarrend zijn. Laatst bedacht ik mij dat nog: wat kan ik soms toch ingewikkeld in elkaar zitten! Ik heb bijv uitdagingen nodig. Anders wordt het allemaal heel saai en ga ik mij vervelen. Maar tegelijk heb ik ook iets van vaste structuur nodig. Anders word ik heel onrustig en opgejaagd. Inzicht in hoe ik in elkaar zit helpt mij dan wel.

 

Dat kan overigens een reden zijn om een coach of therapeut op te zoeken. Om iemand met je mee te laten kijken bij het zoeken naar een antwoord op die vraag wie je bent en hoe je in elkaar zit.

 

Wat ook helpt is om te accepteren dat je tegenstrijdigheid in jezelf ervaart. Dat je blijkbaar zo in elkaar zit.

 

Ik heb nu een paar blogs geschreven over verbinding. Verbinding met alles wat je in jezelf ontdekt. Dat geeft heel veel rust en kracht. Dat is voor mij de rode draad in mijn manier van coachen. Ik schrijf nog één keer over verbinding. Maar dan niet over verbinden met jezelf, maar met anderen.

 

Therapie of coaching is namelijk niet genoeg. Niet genoeg om op een gezonde manier verder te kunnen. Therapie of coaching is alleen effectief als we in verbinding leven met anderen. Als we leven in een netwerk waarin onze therapie of coaching van harte wordt ondersteund. Dan zullen we veel kunnen hebben aan professionele hulp.

 

Coaching kan je helpen om te ontdekken hoe je in elkaar zit, wie je nu écht bent. Om in verbinding te leven met jezelf, ook met je tegenstrijdigheden. Daar knap je van op! Maar het is niet genoeg. Om tot bloei te komen heb je ook liefdevolle relaties nodig. Je hebt mensen nodig die jou aanvaarden zoals jij hen aanvaardt.

 

Voor mij persoonlijk is er nog een dimensie. De verbinding met God. Niet met ‘de’ kerk, allerlei regeltjes of geloofsideeën. Maar met een levende, liefdevolle God. De verbinding met God is voor mij een bron van leven, liefde en kracht. Die verbinding helpt mij ook om te ontdekken wie ik nou écht ben. Die drie samen: verbinding met mijzelf, met liefdevolle anderen (ook in de kerk!) en met een liefdevolle God, die drie samen laten voor mij het leven stromen. In die verbinding ontdek ik wie ik nou écht ben.

Hoe kun je in verbinding leven?

Herken je dat? Je overlegt met elkaar om iets te gaan doen. Er gaan wat ideeën over en weer. Met elkaar besluit je om één van die ideeën op te pakken. Later zit je met een onbehaaglijk gevoel, wat gefrustreerd zelfs. Je vraag je af waar dat vandaan komt. Dan besef je: ik heb eigenlijk helemaal geen zin in dit idee! Maar toen het werd voorgesteld heb jij niets gezegd. Je ging er gewoon in mee. Zonder je echt af te vragen of jij dit ook wel wilde.

 

Dit is mij in ieder geval al zo vaak overkomen. Ik ging mee in de ideeën van de ander, zonder mij op dat moment af te vragen wat ik nou eigenlijk zélf wilde. Later zat ik dan met de gebakken peren.

 

Wat is het probleem? Ik was op dat moment niet in verbinding met mijzelf. Ik vroeg mij niet af: wat wil ik nou eigenlijk? Waar heb ik behoefte aan? Wat heb ik nodig? De volgende stap is natuurlijk om dat ook te laten horen. Daar kan de schoen soms ook wringen: ik wil dit eigenlijk niet, maar …. ze hoeven zich niet naar mij te voegen; laat ik voor de lieve vrede maar meedoen; in mijn idee heeft toch niemand zin, enz. Dan is er iets in jou dat jouw ideeën blijkbaar niet waardevol genoeg vindt.

 

Hoe kun je nou voorkomen dat je aan dingen mee gaat doen, waar je alleen maar ongelukkig van wordt? In deze blog geef ik je twee handvatten die mij helpen (ook al ben ik ze nog wel volop aan het leren). Het eerste is: mag alles wat ik ervaar in mijzelf er ook echt zijn? Het tweede handvat is: stel jezelf in allerlei situaties de vraag ‘Waar heb ik behoefte aan?’

 

Het eerste handvat is eigenlijk een manier van leven, waarbij je niet alleen opmerkt wat er in je omgaat, maar dat je daar ook ‘ja’ tegen zegt. Ook als dat boosheid, angst, walging, irritatie, jaloezie of haat is. Als je namelijk ergens ‘nee’ tegen zegt, mag het er niet meer zijn. Dan wordt het heel moeilijk om daar nog contact mee te hebben.

 

De tweede vraag kun je het beste elke dag stellen in allerlei situaties. Als je die vraag hebt leren stellen in alledaagse omstandigheden, kun je die ook gaan stellen in moeilijke situaties waarin je gewend was aan jezelf voorbij te gaan. ‘Wat heb ik nu nodig? Waar heb ik behoefte aan op dit moment?’ En ook nu is de volgende stap dan wel, dat je dat ook laat horen!

 

Soms lukt het je gewoon niet om via deze vragen contact te maken met jezelf. Omdat je misschien al zolang gewend bent om aan jezelf voorbij te leven. Dan kan het heel goed helpen als je bijvoorbeeld samen met een coach dat gaat oefenen. Daar is niks mis mee.

 

Heb jij handvatten die jou helpen om te voorkomen dat je ergens in mee gaat waar je alleen maar ongelukkig van wordt? Laat mij ze weten. Ik ben heel benieuwd!

Wat is leven in verbinding?

Yeah! Mijn eerste blog is een feit. Best spannend maar ook heel leuk om weer iets nieuws uit te proberen.

 

Mijn eerste blog gaat over wat voor mij het belangrijkste is in mijn coaching: in verbinding zijn. Maar wat is dat eigenlijk? Het klinkt wel wat vaag misschien.

 

Eerst maar eens wat het niet is. Lange tijd heb ik mensen begeleid op een manier zoals mannen dat graag doen: goede praktische tips geven. Dat werkt vooral bij vrouwen heel goed. Niet dus. Hoe goed bedoeld en echt gemeend praktische tips ook zijn, ze hebben één nadelig effect: de ander voelt zich niet echt begrepen. Soms is dat namelijk veel belangrijker dan welke tip dan ook. Dat moest ik dus afleren.

 

Wat is in verbinding zijn dan wel? Nou, kijk maar even naar mijn eerste zin in deze blog. Ik schrijf daar dat ik het best spannend (en leuk) vind om met een blog te beginnen. Ik ben op dat moment in verbinding met hoe ik het ervaar. En dat laat ik jou als lezer ook merken. Mijn kwetsbaarheid kan ervoor zorgen dat jij als lezer iets van verbinding merkt. Zoiets van ‘hé, hij vindt dit soort dingen ook spannend. Net als ik’. Herkenning dus. En dit kan jou ook weer helpen om je te verbinden met de manier waarop jij dit soort dingen ervaart.

 

Dit eenvoudige voorbeeld laat zien waar het in mijn coaching praktijk om gaat. Want zoals je verbinding kunt maken met de spanning die je ervaart, zo kun je dat ook doen met angst bijvoorbeeld, of verdriet en boosheid. En iedere keer wanneer je dat lukt, dan ben je in verbinding met jezelf. Dat geeft een gevoel van eenheid en rust.

 

Veel van de problemen die wij in onszelf ervaren, komen voort uit een gebrek aan verbinding. Alles wat er van jou niet mag zijn in jouw leven, duw je weg in de schaduw. Dat kan voor je idee een oplossing lijken. Zelf tijdelijk een oplossing zijn. Je hoeft er niet meer aan te denken en niet meer mee bezig te zijn. Het nadeel is, dat je er op den duur (bijna) niet meer bij kan. Het gaat een eigen leven leiden. En dat is meestal heel nadelig, destructief, vernietigend.

 

In verbinding komen met wat er in de schaduw is, kan heel spannend zijn. Het kan voelen als iets wat je vooral niet moet doen. Maar o wat knap je daar van op! Kijk maar eens op de pagina met ervaringen.

 

Dit is hem. Mijn eerste blog over waar ik zo enthousiast over ben. Leven in verbinding. Als jij dit ook ziet als een mooie manier van leven en een oplossing voor al die spanning die je in jezelf kunt ervaren, deel deze blog dan. Kunnen anderen misschien ook meer verbinding gaan ervaren!

in verbinding leven